Το όμορφο χωριό της Συλίκου βρίσκεται σε ύψος 650μ πάνω στα βουνά περικυκλωμένο απο κοιλάδες, περβόλια και κήπους που αρδεύονταν παραδοσιακά απο τις τρεις πηγές. Το χωριό είναι γνωστό για την ζιβανία, σταφιδάκια, αμύγδαλα και ελιές του.

Δεν είναι ξεκάθαρο απο που πήρε το όνομα του,ίσως απο την Σελίσια απο την εποχή της Φραγκοκρατίας.  Η περιοχή είναι πλούσια σε οπωροφόρα δέντρα και έχει μεγάλες ποσότητες νερού. Ήταν κατοχημένη πρώτα απο τους Φράγκους της Συρίας και μετά, απο τους τούρκους. Ο αρχιμαντρίτης Κυπριανός στην ‘ιστορία της Κύπρου’ το 1780 αναφέρει την Συλίκου και Αλαμινό ως σημαντικά αγροκτήματα του μοναστηριού μεταξύ 13-14ου αιώνων.

Υπάρχουν πολλές σημαντικές περιοχές της Συλίκου που έχουν Φραγκικά ονόματα όπως οι αρδευτικές περιοχές του Συρκκα όπου υπάρχουν και ερείπια μιας μεγάλης μεσαιωνικής εκκλησίας με μωσαϊκά, το Φραντζικό, το Ιλίτσι και τα σπίτια της βασίλισσας. Η θρησκευτική φύση της μεσαιωνικής Συλίκου επιβεβαιώνεται και απο άλλες πηγές όπου αναφέρεται οτι το 1400 ήταν ενα σημαντικό μπράτσο του μοναστηριού.  Άλλη επιβεβαίωση είναι ο μεγάλος αριθμός παρεκκλησιών στην περιοχή όπως  Αγ.Μαρίας  Σύρκκου, Αγ.Δημητρίου κ.α.

Όταν οι τούρκοι πήραν την Κύπρο η τελευταία απο τις κυπριακές οικογένειες των Λουζινιανών πήγε στην Συλίκου όπου αναμίχτηκε με τους ντόπιους, έγινε κυπριακή και έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ανάπτυξη του χωριού. Ο Γκυ Λουζινιάν ηρθε απο την Γαλλία το 1581 για να επισκεφτεί τους συγγενείς του. Όταν γύρισε στη χώρα του περιέγραψε σε λεπτομέρεια τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι Κύπριοι στα χέρια των τούρκων. Το βιβλίο του είναι ενα απο τα πιο σημαντικά και αυθεντικά χρονικά της μεσαιωνικής Κύπρου.

Οι γέροι του χωριού ακόμη επιμένουν στην σημαντικότητα του κρασιού και κουμανταρίας για το μέλλον του χωριού.